Ang Presyo ng Pangarap

Bilang Ceo ng Pixelloop, madalas akong tanungin kung ano ang pinakamalaking isinakripisyo ko para makarating dito.

Marami ang mag-aakalang oras, tulog, o pera.

Pero ang totoo...

Isang matalik na kaibigan.

Mahigit anim na taon kaming magkasama. Pareho kaming nangangarap. Pareho kaming naniniwala na balang araw, may mabubuo kaming bagay na mas malaki kaysa sa amin. Pareho kaming masipag. Pareho kaming handang magsakripisyo para sa pangarap.

Hanggang sa dumating ang pandemya.

Biglang nagbago ang lahat.

Sa panahong iyon, hindi na lang ako isang taong may pangarap. Isa na akong asawa. Isa na akong ama. May pamilyang umaasa sa bawat desisyong gagawin ko.

At doon ko napagtanto na ang leadership ay hindi lang tungkol sa paghabol ng pangarap. Minsan, ito ay tungkol sa pagpili kung sino ang hindi mo puwedeng pabayaan.

Kaya lumayo ako.

Hindi dahil nagbago ang direksiyon ko.

Hindi dahil nawalan ako ng tiwala sa kanya.

At lalong hindi dahil gusto kong iwan ang pagkakaibigan namin.

Lumayo ako dahil kailangan kong siguraduhin na may kinabukasan ang pamilya ko. Kailangan kong bumuo ng isang negosyo na hindi lang magpapakain sa amin ngayon, kundi magbibigay ng mas magandang buhay sa mga anak namin bukas.

Ang pinakamabigat na bahagi?

Hindi niya nakita ang laban na araw-araw kong pinagdadaanan.

Sa paningin niya, iniwan ko siya.

Pero sa puso ko, ang bawat hakbang na ginawa ko ay para mabigyan kami pareho ng pagkakataong maabot ang mga pangarap na minsan naming pinagsaluhan.

May mga desisyong hindi kayang ipaliwanag ng salita sa tamang oras. At may mga taong maiintindihan ka lang kapag lumipas na ang maraming taon.

Hanggang ngayon, wala akong galit. Wala akong pagsisisi sa pagkakaibigan namin. Ang mayroon lang ako ay paggalang sa mga alaalang binuo namin at pasasalamat sa naging bahagi siya ng kuwento ko.

Dahil ang katotohanan ay ito:

Ang tagumpay ay may presyo.

Minsan oras.

Minsan pagod.

Minsan kabiguan.

At kung minsan...

Isang pagkakaibigang hindi na naibalik.

Kung mababasa mo man ito balang araw, gusto kong malaman mo na hindi kita iniwan dahil tumigil akong maniwala sa atin.

Lumayo ako dahil may mga taong umaasa sa akin.

At bilang isang ama, isang lider, at isang negosyante, iyon ang pinakamahirap na desisyong kailangan kong gawin.

Hindi lahat ng sugat ay gawa ng pagtataksil.

May mga sugat na bunga lang ng responsibilidad.

At iyon ang presyo ng pangarap.